Seksualizacja, prowokacja czy kontrolowane dojrzewanie artystyczne?

 

Dlaczego droga Sabriny Carpenter nie różni się od ścieżki Miley Cyrus, Britney Spears i Taylor Swift

W ostatnich latach coraz częściej pojawia się narracja, że Sabrina Carpenter prowokuje – strojem, tekstami piosenek, scenicznym zachowaniem czy wizerunkiem w mediach społecznościowych. Padają zarzuty o „seksualizację”, „granie ciałem”, a nawet „szukanie taniej kontrowersji”.

Problem w tym, że ta narracja nie jest ani nowa, ani wyjątkowa. W rzeczywistości Sabrina przechodzi niemal podręcznikowy etap transformacji, który wcześniej dotyczył większości największych gwiazd popu wychowanych w systemie Disney Channel lub podobnych korporacyjnych strukturach.

Żeby to zrozumieć, trzeba cofnąć się o kilkanaście (a czasem kilkadziesiąt) lat.

---

Disney jako „fabryka wizerunku” – punkt wspólny wszystkich historii

Disney nie jest tylko wytwórnią czy stacją telewizyjną. To system wychowujący artystów w bardzo konkretnych ramach:

• nieskazitelny wizerunek,

• brak kontrowersji,

• „bezpieczna” seksualność (czyli w praktyce jej brak),

• komunikaty kierowane do dzieci i młodzieży.

Dopóki artysta funkcjonuje w tym świecie, jego ciało, emocje i narracja są ściśle kontrolowane. Problem zaczyna się w momencie, gdy:

• artysta dorasta,

• publiczność dorasta razem z nim,

• a kontraktowy „szklany sufit” przestaje pasować do rzeczywistości.

I wtedy niemal zawsze następuje gwałtowne odbicie w drugą stronę.

---

Miley Cyrus – gdy „Hannah Montana” musiała umrzeć

Miley Cyrus to jeden z najbardziej oczywistych przykładów. Po latach grania słodkiej Hannah Montany, Miley celowo i brutalnie zerwała z dawnym wizerunkiem:

• skrajnie prowokacyjne występy,

• nagość,

• seksualna ekspresja bez filtrów,

• publiczne szokowanie mediów.

Czy to była „prowokacja”? Tak.
Czy była konieczna? Również tak.

Miley musiala zabić postać, którą stworzył Disney, żeby odzyskać kontrolę nad własnym ciałem i artystyczną narracją. I zapłaciła za to ogromną cenę medialną.

---

Britney Spears – gdy seksualizacja była narzucona, nie wybrana

W przypadku Britney Spears sprawa była jeszcze bardziej skomplikowana. Britney:

• była seksualizowana bardzo wcześnie,

• nie miała realnej kontroli nad wizerunkiem,

• była zarazem „dziewczynką z sąsiedztwa” i obiektem fantazji medialnych.

Po odejściu od dziecięcego image’u nastąpił chaos — bo nikt nie nauczył jej, jak bezpiecznie zarządzać własną dorosłością w świetle reflektorów. Efekty znamy do dziś.

To ważne porównanie, bo pokazuje, że:

problemem nie jest „seksualność artystki”, tylko brak autonomii nad nią.

---

Taylor Swift – najcichsza, ale równie brutalna transformacja

Taylor Swift często bywa pomijana w takich dyskusjach, bo jej przemiana była subtelniejsza, ale wcale nie mniej znacząca.

Taylor:

• zaczynała jako „grzeczna dziewczyna z gitarą”,

• przez lata była krytykowana za „brak seksapilu”,

• po zerwaniu z dawnym kontraktem świadomie przejęła narrację.

Era Reputation to nie była tania prowokacja, tylko:

• symboliczne odrzucenie wizerunku narzuconego przez branżę,

• pokazanie siły, kontroli i dorosłości,

• świadome korzystanie z estetyki seksualnej, ale na własnych zasadach.

---

Sabrina Carpenter – dlaczego jej przypadek jest najbardziej „normalny”?

Na tym tle Sabrina Carpenter wypada… zaskakująco spokojnie.

Jej transformacja:

• nie jest nagła,

• nie jest agresywna,

• nie jest chaotyczna.

Sabrina:

• dorosła razem ze swoją publicznością,

• stopniowo zmieniała brzmienie i teksty,

• wykorzystuje seksualność jako narzędzie narracyjne, nie prowokację dla samej prowokacji.

Jej utwory są:

• ironiczne,

• często autoironiczne,

• komentujące relacje, władzę, emocje i oczekiwania wobec kobiet.

To kontrolowany proces dojrzewania artystycznego, a nie bunt dla nagłówków.

---

Dlaczego więc ludzie mówią o „prowokacji”?

Bo:

1. Internet skraca przekaz – widzimy fragment stroju, nie kontekst.

2. Kobiety w popie wciąż są oceniane przez pryzmat ciała, a nie intencji.

3. Pamięć zbiorowa jest krótka – zapomnieliśmy, że to już było.

To, co dziś robi Sabrina, robiły przed nią niemal wszystkie wielkie gwiazdy popu. Różnica polega tylko na tym, że:

• Sabrina ma większą świadomość,

• większą kontrolę,

• i lepsze zaplecze artystyczne.

---

Wnioski: to nie prowokacja – to odzyskiwanie narracji

Sabrina nie łamie żadnych granic, których pop nie przekraczałby od dekad. Ona:

• wpisuje się w długą tradycję artystek wychodzących z dziecięcego wizerunku,

• robi to bez skandali i autodestrukcji,

• robi to na własnych warunkach.

I być może właśnie dlatego część odbiorców czuje dyskomfort — bo nie ma tu dramatu, a jest konsekwencja.

To nie Sabrina się zmieniła.
Zmieniło się to, że coraz mniej kobiet przeprasza za to, że są dorosłe.